|
|
|
|
|
|
|
|
Dworzec Główny we Wrocławiu w czasie XII Ogólnoniemieckiego Zjazdu Śpiewaczego (niem. XII Deutsches Sängerbundesfest Breslau).
Jeleniogórski Ratusz, wejście od strony fontanny.
|
|
1 2 3 4 |
|
|
|
|
U podnóża Gaików, szczytu w Beskidzie Małym, w XV wiecznej wsi Lipnik, będącej siedzibą starostwa niegrodowego, istniał folwark stanowiący siedzibę starostó... dodano: 2021-01-13, autor: JureK
|
|
Opowieść o historii ziemiańskiego rodu Wołyńcewiczów w Wojnówce mogła powstać dzięki materiałom zgromadzonym przez Piotra Wołąsewicza opublikowanym w inte... dodano: 2021-01-11, autor: TristanL
|
|
Tradycje handlowe Bielska sięgają XII wieku, kiedy jako leżąca na szlaku handlowym, prowadzącym z Rusi przez Kraków na Morawy, nazwanym później solnym, osada t... dodano: 2020-12-31, autor: JureK
|
|
Jednym z interesujących zabytków, równie zaniedbanych, na Bielskim Syjonie, jest Stary Cmentarz Ewangelicki. dodano: 2020-12-28, autor: JureK
|
|
"Schroń się tam szybko, bo nie mogę nic uczynić, dopóki
nie wejdziesz! Dlatego to miasto nazywa się Soar.
Gdy słońce wzeszło nad ziemią, Lot wszedł do Soa... dodano: 2020-12-28, autor: JureK
|
|
Bielski Syjon stanowi część historycznej dzielnicy Bielska Białej zwanej Górnym Przedmieściem, którego centralnym punktem jest plac Marcina Lutra ze znajdujący... dodano: 2020-12-28, autor: JureK
| |
proszę czekać...
| Najnowsze opisy obiektów |
|
|
| Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny |
| Przemków |
|
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Przemkowie – XV-wieczna świątynia znajdująca się w Przemkowie.
Pierwsza wzmianka pochodzi z 1359, obecny kościół powstał ok. 1418 roku. Od roku 1561 do 1637 zawiadywali nim protestanci. Pierwsza przebudowa miała miejsce w 1681. W 1719 roku w wyniku pożaru zniszczenia uległa część kościoła, odbudowa trwała od 1720 do 1730. W latach 1804 dobudowano wieżę[2], wtedy i później w 1996-97 kościół został odrestaurowany na rzucie prostokąta oraz ośmioboku. Okna tworzą półkola, zamknięte. Zakrystia wykonana jest w stylu barokowym. Ołtarz główny przedstawia Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny. Ołtarz boczny południowy przedstawia obraz Serca Jezusowego, a boczny północny Św. Rodzinę. Rzeźby pochodzą z XVIII wieku. Wewnątrz barokowy i rokokowy wystrój m.in. ołtarz i ambona z II poł. XVIII wieku.
Dodał: Soravia, 2021-01-15 23:57:43
więcej  |
|
|
| Kościół św. Michała Archanioła |
| Polkowice |
|
Pierwsze wzmianki o kościele sięgają roku 1366 i 1376. Była to prowizoryczna drewniana świątynia, umiejscowiona w południowo-zachodnim narożniku miasta. W 1399 proboszczem parafii polkowickiej był ksiądz Johanes Pisetz. W 1510 zbudowano kaplicę św. Anny. W końcu średniowiecza zaczęto przebudowywać kościół używając cegieł i kamienia.
Obecna gotycka, jednonawowa budowla pochodzi z 1679. W 1690 wybudowano wieżę kościelną. Na jej dachu umieszczono drzewce chorągwi, do której przymocowano pozłacaną kulę, wiatrowskaz przedstawiający postać św. Michała Archanioła oraz krzyż. Nad drzwiami wejściowymi wieży wymurowana została tablica z inskrypcją: „Dla chwały i glorii Boga, na cześć Chrystusa i Świętego Michała Archanioła. Anno 1686, 1687, 1688, 1689, 1690.”
W czerwcu 1768 usunięto gontowy dach dzwonnicy i wymieniono na kryty dachówką. Frontową partię świątyni utrzymaną w stylu renesansowym odnowiono w 1904 roku. Dźwiga ona na górnych narożnikach rozstawione urny, a w niszy przedsionka znajduje się figura św. Michała. Na północnej ścianie kościoła i przy wejściu do wieży widoczne są rzeźby nagrobne.
Ołtarz główny wykonany jest w stylu neogotyckim. Zdobią go figury św. Michała Archanioła, aniołów oraz czterech ewangelistów, które po wojnie zostały przeniesione z kaplicy cmentarnej. Ołtarz boczny św. Krzyża służył niegdyś za ołtarz główny. W 1962 umieszczono tu obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Obok ołtarza został wbudowany kamień nagrobkowy w drugiej połowie XVII w.
Po epidemii dżumy w 1680 w Polkowicach ks. proboszcz, burmistrz i magistrat ufundowali ołtarz ku czci św. Sebastiana, a wydarzenia z tamtych czasów upamiętniono na obrazie. W nawie, naprzeciwko ołtarza w 1964 umieszczono obraz Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny znajdujący się dotychczas za ołtarzem głównym. Stoi tu również renesansowa chrzcielnica. Renesansową ambonę zdobią figury Czterech Ewangelistów: św. Pawła, Aarona, Mojżesza i Piotra Apostoła.
Organy zostały prawdopodobnie zbudowane w 1854 przez Roberta Millera z Wrocławia. W 1965 odrestaurowane organy zagrały po latach. W kaplicy św. Anny sklepienie jest gotyckie a ołtarz zaś neogotycki.
Przed kościołem stoi figura św. Jana Nepomucena. W 1966 z cmentarza parafialnego przeniesiono i wmurowano obok kościoła stary kamienny krzyż oraz kamienną kapliczkę. Określane są one często odpowiednio krzyżem pokutnym i kapliczką pokutną. Nazwy te odnoszą się do obiektów fundowanych w średniowieczu przez zabójców w wyniku zawieranych przez nich umów pojednawczych z rodziną zabitego, mających zapobiec krwawej zemście. W przypadku krzyża i kapliczki w Polkowicach przypuszczenie to nie ma oparcia w żadnych dowodach ani badaniach, a jest oparte jedynie na nieuprawnionym założeniu, że wszystkie stare kamienne krzyże monolitowe oraz kapliczki, o których nic nie wiadomo, są krzyżami czy też kapliczkami pokutnymi[2], chociaż w rzeczywistości powód ich fundacji może być różnoraki, tak jak każdego innego krzyża czy kapliczki. Niestety legenda o pokutnym (pojednawczym) charakterze krzyża i kapliczki stała się na tyle popularna, że zaczęła być odbierana jako fakt i pojawiać się w lokalnych opracowaniach, informatorach czy przewodnikach jako informacja, bez uprzedzenia, że jest to co najwyżej luźna hipoteza bez żadnych bezpośrednich dowodów. Duszpasterstwo w latach powojennych sprawuje ks. Johannes Doering. Ks. Eugeniusz Korczyński w latach 1961-1963 przeprowadził remont przeciekającego dachu oraz wybetonował chodnik dookoła kościoła. Ks. Aleksander Motyka w 1964 założył nową instalację elektryczną, a posadzkę z cementowej wymienił na lastryko. Wnętrze kościoła zostało pomalowane, zakupiono nowe kinkiety i obraz Matki Boskiej Częstochowskiej. Powstał nowy, posoborowy ołtarz. W 1967 pokryto dach nową dachówką i sprowadzono dwa konfesjonały. Do 1973 trwały prace remontowe, otynkowano kościół, zrobiono nowe balustrady i cofnięto główny ołtarz do ściany. Za ks. proboszcza Kazimierza Nawrotka zrobiono tylko generalny remont przedsionka w 1974 . Ks. kanonik Ludwik Kośmidek przejął parafię w 1984.
Kościół parafialny był w złym stanie technicznym, a wstrząsy górnicze w Polkowicach jeszcze bardziej go pogłębiły. W lutym 1985 kościół został zamknięty. W tym samym roku ZG „Rudna” dokonał zabezpieczenia kościoła. Okazało się ono jednak niewystarczające i kopalnia jeszcze raz przystąpiła do zabezpieczenia obiektu przed wstrząsami górniczymi. W latach 1992-1995 wykonano generalny remont kościoła. Latem 1993 odkryto na deskach stropowych malowidła. Na prostokątnych drewnianych kasetonach przedstawione są wizerunki ośmiu świętych: Zygmunta, Hieronima z Lwem, Weroniki, Grzegorza, Rozalii, Rocha z aniołkiem, Augustyna i Ambrożego. Polichromia drewnianego stropu powstała w 1683 i została wpisana do rejestru zabytków. W kościele oprócz murów wymianie uległo prawie wszystko począwszy od sufitu, a skończywszy na posadzce. Wyremontowana świątynia ma dach wykonany z miedzianej blachy, nową elewację i kulę na wieży kościoła.
Prace renowacyjne i konserwatorskie trwają do dzisiaj. Odnowiono ołtarze, figury, obrazy. W 1993 zainstalowano trzy nowe dzwony. W oknach kościoła w 1996 wstawiono witraże dzięki hojności ofiarodawców.
W 2000 zdemontowano zniszczone organy i zbudowano nowe, mechaniczne, o dwóch manuałach i pedale. Szafa organowa jest wykonana z dębowego drewna. Prospekt jest w stylu neogotyckim, podzielony na pięć sekcji. Renowacją objęto także stacje Drogi Krzyżowej, ołtarz, na którym przed renowacją był obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy, a obecnie stoi jedna z większych figur oraz balustrady.
Dodał: Soravia, 2021-01-15 23:53:52
więcej  |
|
|
| Kościół pomocniczy św. Barbary |
| Polkowice |
|
Kościół świętej Barbary – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii św. Michała Archanioła w Polkowicach.
Jest to dawna świątynia ewangelicka wybudowana w latach 1746-1747. Latem 1828 roku zostały zakończone prace nad budową wieży. W tym czasie zostały zawieszone na niej trzy dzwony, ufundowane przez Johannesa Reichego, ojca ówczesnego pastora polkowickiego. Dzwony służyły wiernym do 1917 roku, kiedy to zdecydowano, że zostaną przetopione na cele zbrojeniowe. Jedynie najmniejszy z nich pozostał na wieży.
Po II Wojnie światowej świątynia ulegała stopniowej dewastacji. W połowie 1949 roku drzwi tej budowli zostały zamknięte i otworzono je dopiero w latach sześćdziesiątych XX wieku, aby w jej wnętrzu urządzić sprzedaż mebli, którą prowadziła Gminna Spółdzielnia „Samopomoc Chłopska” w Polkowicach. Świątynia wtedy nie posiadała już wyposażenia. Ławki zostały zabrane przez miejscowe kino, a organy z XIX wieku zostały rozkradzione i zniszczone. Nie zadbały o zabezpieczenie Kościoła ówczesne władze Polkowic. Doszło nawet do takiej sytuacji, że w dniu 25 czerwca 1968 roku we wczesnych godzinach rannych została rozebrana część dachu świątyni. I tylko dzięki natychmiastowej interwencji ówczesnego proboszcza Aleksandra Matyki i dzięki staraniom Kurii Arcybiskupiej we Wrocławiu udało się powstrzymać dalszą rozbiórkę budowli. Pomimo usilnych starań ze strony hierarchii kościelnej nie udało się uzyskać pozwolenia na przekazanie zdewastowanej świątyni dla potrzeb parafii. Proboszcz Aleksander Matyka opuścił parafię w 1973 roku. Starania o pozyskanie dawnego zboru ewangelickiego odniosły pozytywny skutek. Uchwałą Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1973 roku został on przekazany parafii rzymskokatolickiej św. Michała Archanioła. Spełniły się nareszcie marzenia i pragnienia administratorów parafii i większości mieszkańców Polkowic. W latach 1975 – 1979 dzięki ofiarom wiernych dawny zbór ewangelicki został odbudowany i oddany do użytku parafian. W dniu 9 grudnia 1979 roku ksiądz biskup Adam Dyczkowski z Wrocławia go poświęcił. Jego patronką została wybrana św. Barbara.
Dodał: Soravia, 2021-01-15 23:50:41
więcej  |
|
|
| Kościół św. Józefa Robotnika |
| Chocianów |
|
Kościół świętego Józefa Robotnika – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Chocianowie.
Jest to budowla w stylu barokowym, wybudowana około 1680 roku i odrestaurowana w latach 1865-1866 i w XX wieku. Świątynia jest murowana, wzniesiono ją na planie krzyża greckiego z ramionami transeptu ozdobionymi bogatymi ścianami szczytowymi, prezbiterium na planie prostokąta oraz kolistą wieżą od strony zachodniej. We wnętrzu znajdują się renesansowa chrzcielnica z 1585 roku oraz całopostaciowy nagrobek z 1584 roku.
Do 1945 roku był to kościół ewangelicki. Powstał z przebudowanego ratusza.
Dodał: Soravia, 2021-01-15 23:47:06
więcej  |
|
|
| Kościół cmentarny Świętej Trójcy |
| Bierutów |
|
Kościół został wybudowany w latach 1622-1631 przez księcia Henryka Wacława z Munsterbergów z inicjatywy Radcy bierutowskiego Ernesta Karniskiego. Jego budowniczym był Antoni Walter, który jednocześnie był pierwszą osobą pochowaną w obrębie kościoła po jego śmierci. Na dobrą sprawę budowy kościoła nigdy nie ukończono. Został postawiony na planie krzyża greckiego, co zresztą widać do dziś, z tą różnicą, że w kierunku zachodnim wydłużono go o jedno przęsło. U szczytu ścian przygotowano wsparcia pod murowane gotyckie sklepienia, co również bardzo dobrze widać współcześnie, jednak nigdy tych sklepień nie wykonano. Zdecydowano się przykryć go płaskim sufitem, nad którym wybudowano spadzisty dach kryty gontem. Miało być to rozwiązanie tymczasowe, ale przetrwało, aż do jego końca w latach 60. XX w. Uroczysta konsekracja kościoła miała miejsce w niedzielę Trójcy Św. 15 czerwca 1631 r.[2] Teoretycznie kościół miał być kościołem pogrzebowym, ale w praktyce stał się po prostu kolejnym kościołem miejskim. Wielokrotnie był nazywany kościołem polskim, gdyż odbywały się w nim także nabożeństwa w języku polskim. Podobno takiego określenia używano jeszcze na krótko przed II wojną światową[3].
Tymczasowy drewniany dach wielokrotnie poprawiano m.in w latach 1641-1642, kiedy to dobudowano drewnianą wieżyczkę z dzwonem. 31 maja 1931 r. świętowano uroczyście 300-lecie istnienia tego kościoła. Z tej też okazji został on generalnie odnowiony staraniem superintendenta Martina Sudergata.
Po stronie zachodniej na chórze muzycznym znajdowały się organy. Po stronie wschodniej znajdował się ołtarz w formie tryptyku. Pięć obrazów (centralny przedstawiający Ukrzyżowanie Pana Jezusa, oraz cztery znajdujące się w ruchomych skrzydłach: Pokłon Pasterzy, Modlitwa Chrystusa w Ogrójcu, Wniebowstąpienie i Zesłanie Ducha Świętego) składających się na niego po II wojnie światowej zostało wywiezionych do kościoła św. Macieja we Wrocławiu. Cztery obrazy zostały wkomponowane w postaci otwieranych skrzydeł w inny ołtarz, którego centrum stanowi płaskorzeźba przedstawiająca upadek Pana Jezusa pod krzyżem. Ołtarz z płaskorzeźbą i czterema obrazami był na wyposażeniu kościoła św. Macieja we Wrocławiu w latach 1963 - 2002. W 2002 trafił do dyspozycji kardynała Henryka Gulbinowicza, który przekazał go do opactwa w Henrykowie.[4]. W 2017 został oddany do dyspozycji Burmistrza Bierutowa i przekazany do renowacji, po której w 2018 trafił do nawy bocznej kościoła św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Bierutowie. Centralny obraz z ołtarza kościoła św. Trójcy przedstawiający Ukrzyżowanie Pana Jezusa znajduje się nadal w kościele św. Macieja we Wrocławiu.
W kościele była też ambona i szereg epitafiów. Kościół, podobnie jak pięć pozostałych bierutowskich świątyń przetrwał wojnę w nienaruszonym stanie, chociaż sam Bierutów został poważnie zniszczony przez Armię Czerwoną. Od początku swojego istnienia był kościołem protestanckim, gdyż w chwili jego budowy taka religia obowiązywała w całym księstwie.
Po drugiej wojnie światowej zaczęto go dewastować, grabić i profanować. Na początku lat 60. XX w. wskutek tych działań zamakający i niszczejący dach zapadł się do środka. Wówczas jego pozostałości rozebrano i w takim stanie zachował się do dziś.
Teren wokół kościoła to bierutowski cmentarz, który istniał na długo przed jego wybudowaniem. W roku 2005 ówczesny Burmistrz Bierutowa Grzegorz Michalak rozpoczął działania, których celem miało być przywrócenie należnego szacunku temu miejscu pochówku kolejnych pokoleń Bierutowian, jak i obiektowi kościoła, który w formie trwałej zabezpieczonej ruiny miał służyć plenerowym imprezom o poważnym charakterze, czekając w ten sposób na moment, kiedy zostanie odbudowany. Kościół został oczyszczony z porastających go wewnątrz i na koronie murów drzew. Ustawiono pamiątkowy obelisk oraz krzyż. Usunięto także piaskownice i zabawki znajdujące się na terenie było cmentarza. W ramach obelisku utworzono lapidarium składające się z zachowanych fragmentów przedwojennych nagrobków.
Treść inskrypcji na pamiątkowej tablicy: KOŚCIÓŁ POD WEZWANIEM ŚW. TRÓJCY wzniesiony w latach 1622-1631 otaczający go teren to dawna nekropolia będąca przez kilka stuleci miejscem grzebania kolejnych pokoleń bierutowian, dziś pamięć o tym cmentarzu jest wspomnieniem ludzi, którzy swoim życiem tworzyli historię tego miasta. Stojąc tu winniśmy oddać należny szacunek dla miejsca wiecznego spoczynku tych osób, teraz i w przyszłości. Urząd Miasta i Gminy w Bierutowie A.D. 2005.
Dodał: Soravia, 2021-01-15 23:43:09
więcej  |
|
|
OFICYNA PD., po 1919 r. użytkowana jako dom dyrektora stadniny, wzniesiona przed 1773 r., remontowana po 1945 r., murowana z cegły, nie podpiwniczona, parterowa, z mieszkalnym poddaszem, nakryta dachem mansardowym łamanym czterospadowym pokrytym dachówką. W połaci dachowej pd. i pn. pośrodku dwuosiowa wystawka, po jej bokach po dwie lukarny. Budynek na planie prostokąta, o dwutraktowym układzie pomieszczeń z sienią na osi w jednym trakcie i klatką schodową w drugim. Wejścia do budynku zarówno pośrodku elewacji pn., jak i pd., dlatego też podobnie opracowane obie elewacje. Elewacje tynkowane z zachowanym detalem w postaci prostych tynkowych opasek i profilowanego gzymsu wieńczącego. Od strony pn. opaski ozdobione w nadprożach kluczami i ślimacznicami. Pierwotnie elewacja pd. sześcioosiowa, elewacja pn. dziewięcioosiowa symetryczna.
OFICYNA PN., potem dom urzędniczy, wzniesiona przed 1773 r. przez Dorotę Jabłonowską z Broniszów, rozbudowana od strony wsch. o piętrową przybudówkę, murowana, z cegły, podpiwniczona, parterowa, z mieszkalnym poddaszem, nakryta dachem łamanym czterospadowym pokrytym dachówką. Przybudówka nakryta niższym dachem trzypołaciowym. W piwnicy od wschodniej strony sklepienie kolebkowe, wyżej stropy drewniane belkowe z podsufitką. Budynek na planie prostokąta, o dwutraktowym układzie pomieszczeń. Elewacje tynkowane z detalem w postaci narożnych boni i opasek okiennych oraz gzymsu wieńczącego. Od strony frontowej pd. elewacja symetryczna dziewięcioosiowa z otworem wejściowym pośrodku. W połaci dachowej dwie dwuosiowe wystawki zamknięte trójkątnymi szczytami, prócz tego pojedyncze lukarny ujęte po bokach w pilastry i zakończone trójkątnymi szczycikami.
Za:
Dodał: trz (tedesse), 2021-01-15 23:39:18
więcej  |
|
|
| Kościół św. Mikołaja |
| Wleń |
|
Historia kościoła
Kościół parafialny we Wleniu jako fundacja księcia Henryka Brodatego i św. Jadwigi został wybudowany już w latach 1215-1217. Konsekracji świątyni dokonał biskup Wawrzyniec z Wrocławia w 1217 roku. W 1240 roku została dobudowana wieża. W 1449 roku kościół spłonął, jednak w krótkim czasie został obudowany. W 1545 roku kościół został przejęty przez protestantów, który w 1629 roku ponownie wrócił w ręce katolików. W 1702 roku budowla zostaje uszkodzona przez powódź, a w 1731 roku pożar obraca w zgliszcza ponownie kościół i plebanię. W latach 1862-1864 w miejsce dotychczasowego kościoła zostaje wybudowana w stylu neogotyckim nowa świątynia. Dnia 11 listopada 1864 roku konsekracji dokonał biskup H. Włodarski. We wnętrzu kościoła na uwagę zasługuje:
-renesansowa chrzcielnica z XVI wieku,
-polichromia wykonana w 1899 roku przez Maxa Schulza,
-cmentarz parafialny z XVII-wiecznymi płytami nagrobnymi.
Dodał: Soravia, 2021-01-15 23:38:50
więcej  |
|
|
| Kaplica cmentarna św. Barbary |
| Mirsk |
|
W spisie posiadłości biskupstwa miśnieńskiego z roku 1346, obok kościoła parafialnego, wspomniana jest także kaplica św. Barbary. Była ona prawdopodobnie drewniana, gdyż nową, murowaną zaczęto budować w 1502 r. przez Bractwo Kurkowe, założone w 1498 r. przez Urlicha Schoff, rycerza na Gryfie. Bractwo owo miało za patronkę „Najświętszą Marię Pannę” i ku jej czci oraz Marii Magdaleny zbudowano kaplicę, którą dziś nazywamy kaplicą św. Barbary. Kaplica posiadała też przywileje odpustowe z 1502 i 1511 r. Odprawiano w niej Msze św. jedynie w odpust św. Barbary. W czasie reformacji kaplicą zarządzali protestanci, lecz z dniem 26 II 1654 r. przeszła ona na wyłączną własność kościoła katolickiego.
Pożary lat 1583, 1642 i 1699 wyrządziły kaplicy poważne szkody. Obecny wygląd budynku pochodzi z 1713 roku. Graf Jan Antoni Schaffgotsch doprowadził do ukończenia budowy kaplicy, w dzisiejszym stanie, w 1713 r. Zrealizował w ten sposób życzenia swego ojca Leopolda, który na utrzymanie niniejszej kaplicy pozostawił pewne kapitały. Poświęcenia kościoła w 1713 roku dokonał ksiądz proboszcz Meissner. Nazwisko architekta tej budowli jest nie znane.
Do 1767 r. kaplica posiadała wieżę, która wieńczyła łamany dach nad świątynią. Sama kaplica to raczej podłużna hala, skomponowana w szlachetnych formach. Osiem pilastrów wewnątrz podtrzymuje sklepienie.
W 1939 roku rzeźby i obrazy, stanowiące ozdobę kaplicy, wysłane zostały do konserwacji i zaginęły. Od tego czasu wystrój jest raczej ubogi i w części pochodzi z kościoła parafialnego.
Dodał: Soravia, 2021-01-15 23:33:28
więcej  |
|
|
| Pałac Jabłonowskich - rezydencja prezydentów Rzeczypospolitej, Hotel Pałac Racot |
| Racot |
|
Zespół pałacowy w Racocie obejmował pierwotnie dwukondygnacyjny pałac wzniesiony około 1785 roku dla Księcia Antoniego Barnaby Jabłonowskiego Wojewody Poznańskiego oraz dwie oficyny i dwa budynki gospodarcze określane jako spichlerz i wozownia.
Z tyłu za pałacem powstał "Park Angielski" o powierzchni 12,5 ha.Zabudowa jest w pełni jednorodna z przewagą stylu klasycystycznego(pałac) oraz echami baroku(oficyny).Autorem projektu jest Dominik Merlin twórca m.in Łazienek Królewskich oraz Pałacu w Rogalinie.
W roku 1798 Książe Jabłonowski odsprzedał Pałac i Dobra Racockie Wilhelmowi Orańskiemu,późniejszemu Królowi Niderlandów.Z końcem XIX wieku wnuczka Króla Wilhelma I,Księżniczka Zofia wniosła Racot w posagu rodzinie Von Sachsen-Weimar-Eisenach.W roku 1902 Wielki Książę Saksoński Wilhelm Ernst dobudował północne skrzydło pałacu, w którym mieściły się liczne pokoje gościnne.
Na mocy zapisów Traktatu Wersalskiego z 1919 roku Dobra Racockie wraz z pałacem przeszły na własność skarbu państwa polskiego.
W 1921 roku zespół pałacowy Decyzją Rady Ministrów przeznaczono na REZYDENCJĘ PREZYDENTÓW RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ.
W latach 2000-2004 pałac poddano kapitalnemu remontowi.Po jego zakończeniu utworzono Ośrodek Szkolno-Rekreacyjny dysponujący hotelem,restauracją oraz zapleczem do świadczeń usług turystycznych i łowieckich.
Dodał: trz (tedesse), 2021-01-15 23:32:29
więcej  |
|
Prev
|